20. yüzyılın başlarında Çin, dış güçlerin müdahalesi ve sömürüsü altında ezilen bir ülke haline gelmişti. Bu dönemde, ülke içindeki siyasi karmaşa ve ekonomik istikrarsızlıklar zirvede olurken, geleneksel Hanedanlık sistemi olan Çing(Mançu) Hanedanlığı zayıflamış ve halkın farklı kesimleri değişim talep etmeye başlamıştı. Bu bağlamda, ülkenin siyasi yönelimleri ve ulusal bağımsızlık mücadelesi giderek güçleniyordu.
1911 yılında gerçekleşen Meşrutiyet Devrimi ile Çing Hanedanlığı son buldu ve Çin Cumhuriyeti kuruldu. Devrimin öncülerinden olan tıp doktoru Sun Yat-sen, Çin’in modernleşme yolunda önemli bir figür haline geldi. Sun Yat-sen, milliyetçilik, demokrasi ve insanların yaşam kalitesini yükseltme ilkeleri etrafında ülkeyi inşa etme hedefiyle hareket etti. Ancak, ülke içindeki siyasi bölünmeler ve savaşlar, ülkenin istikrar kazanmasını engelliyordu.
Bu dönemde, ülkenin kaderini değiştirecek büyük bir yürüyüş ve mücadelenin başlangıcı olarak kabul edilen Mao Zedong’un öncülüğündeki uzun yürüyüş gerçekleşti. 1934 yılında başlayan ve yaklaşık 1 yıl süren bu büyük efsanevi yürüyüş, Mao’nun liderliğinde Kızıl Ordu’nun Stalin’in destekleriyle Jiangxi bölgesinden kuzeye doğru uzak bir yol kat etmesini sağladı. Bu hareket, Mao ve müttefiklerinin güçlenmesine, ideolojilerinin pekişmesine ve Çin Komünist Partisi’nin ulusal alanda daha geniş desteğe ulaşmasına zemin hazırladı. Uzun Yürüyüş, hem sembolik hem de stratejik açıdan Çin devrim tarihinin dönüm noktalarından biri olarak kabul edilir ve ülkenin kendi kaderini tayin etme mücadelesinde yeni bir sayfa açtı.
